viernes, 26 de enero de 2018

Un poema de 
Konstantinos Petrou Kavafis
   (Alejandría, Egipto-Grecia, 1863-1933)

LA CIUDAD

Dijiste, “Me iré a otra tierra, me iré a otro mar.
Hallaré otra ciudad, mejor que esta.
A todos mis denuedos maldice el destino;
y mi corazón está –como un cadáver– sepultado. 
Hasta cuándo seguirá mi mente en este baldío.
A donde vuelvo los ojos, dondequiera que mire
veo las ruinas negras de mi vida aquí,
donde pasé tantos años arruinando y derrochando.”

No hallarás nuevas tierras, no hallarás otros mares.
Te seguirá la ciudad. Deambularás por las mismas
calles. Te harás viejo en los mismos barrios;
y encanecerás en las mismas casas.
Siempre llegarás a esta ciudad. No esperes otra–
No hay un barco para ti, no hay camino.
Así como arruinaste tu vida
en este mísero rincón, la has arruinado en todo el mundo.

(Antigua y reencontrada trad. de RSB)


Η Πόλις

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»
Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

(Κωνσταντἰνος Πἐτρου Καβἀφης)

No hay comentarios:

Publicar un comentario